Vrijdag 1 Mei 2009

Dag van de arbeid! Weten wij veel dat dit in Duitsland een nationale feestdag is. Dankzij het dagelijkse ‘boodschappen-doen-ritueel’ komen Sonja en ondergetekende er al gauw achter dat de automatische schuifdeuren van de Kaufmarkt vandaag niet voor ons zullen wijken. Dertig hongerige magen en geen kruimeltje brood noch beleg in huis; we bezwijken bijkans onder deze grote verantwoordelijkheid. Gelukkig blijkt er één warme bakker te zijn die zijn winkeldeuren wel open heeft; we besluiten zijn omzet deze dag een flinke impuls te geven. Het beleg vinden we in groothandelsverpakking bij onze eigen jeugdherberg, die ons kaas, worst en jam verkoopt tegen inkoopsprijs: dat is nog eens ‘billig’ zaken doen. 

We besluiten de busjes in slagorde op te stellen op de binnenplaats om het inladen wat te vergemakkelijken. De veldkeuken van Sietze houdt voor de laatste keer open dag; kamers worden met bezemen gekeerd, de prullebakken puilen uit van alle troep en verpakkingen die onder, tussen en uit bedden tevoorschijn komt. Een mens is soms net een varken.

Na een laatste speech, met dank voor de friese en leekster gastzangers, een zoen voor Minke en Sonja en een stevige poot voor Sietze, is het dan zover: de terugreis. 

Met een enkele stop onderweg voor een voedzame lunch (zie eerste alinea) en een minstens zo calorierijk ijsje komen we rond kwart over vier ’s middags aan in een zomers Nieuw-Roden. Vanuit alle hoeken en gaten van de noordelijke provincies zijn ouders en aanverwante familieleden uitgerukt om hun kroost weer in hun armen te sluiten. Jammer dat het voorbij is, blij om weer thuis te zijn; zo gaat dat aan het einde van een mooie reis. 

Want mooi was het, daar zijn we het wel over eens. We hebben de saamhorigheid aan de werkelijkheid getoetst en we zijn met vlag en wimpel geslaagd: deze ploeg heeft laten zien en horen de toekomst aan te kunnen! Bij de aftiteling van dit verslag mogen we enkele namen niet vergeten: Minke Weishaupt, die het toch maar mooi voor elkaar gekregen heeft deze reis in minder dan een maand uit de grond te stampen; Sonja de Vries als liefdevolle en strenge rots in de branding en daarnaast ook nog eens createur van voortreffelijke tonijnsalades; Sietze de Vries als kindvriendelijk worstelaar, buitengewoon begeleider en improvisator en opperhoofd van de veldkeuken; Eduard als plaatsvervangend hoofdleider: betrokken en meedenkend, positief en vrolijk, genietend van alles om hem heen. 

Dank jullie allen voor deze prachtige dagen!

Your humble servant,

RtW