Donderdag 30 April 2009
Koninginnedag in Duitsland: we laten het ons niet voorbij gaan. Niet dat we daar de kans toe zouden krijgen: Arjen Sijtsma heeft voor deze gelegenheid een oranje t-shirt en dito onderbroek aangetrokken, Sonja heeft honderd oranje balonnen meegenomen die in gezwollen toestand rondom worden opgehangen op de binnenplaats, Sietze heeft het Wilhelmus (inclusief een fugetta) op het meegenomen keyboard ingespeeld en deze wordt vrijwel constant herhaald doordat passanten telkens op de repeatknop drukken. Op een gegeven moment hebben we er genoeg van en gaat de stekker uit het apparaat. Later op de dag zullen enkele mannen (Daniël en Rink) keurig in het pak aantreden, deze keer opgesierd met een prachtige oranje stropdas. Ook de weergoden hebben deze dag het beste met ons voor: een wolkenloze hemel en een stralende zon; op de binnenplaats loopt de temperatuur volgens meneer Celsius al aardig richting de 25/30 graden. Als je niet oppast zou je nog gaan koekhappen ook.
Tussen de middag gaan we volgens de regels van het buitenleven weer picknicken bij het meer achter de jeugdherberg. De zelfgemaakte tonijnsalade siert de duitse broodjes en vult onze magen. Druiven en ander fruitig spul mogen bij zo’n picknick natuurlijk niet ontbreken en doen dat dan ook niet. Al dit lekkers gaat helaas de neus (en daarmee ook de mond) van Westra voorbij: hij is rond half elf vanmorgen richting het vaderland vertrokken: concertverplichtingen (alweer die koningin) roepen hem terug naar de drentse hunebedden, alwaar hij het dirigeerstokje ter hand zal nemen. Ook hier zal het Wilhelmus ongetwijfeld op het programma staan.
Zo rond half drie vertrekken we richting Schleswig, waar de Sankt Petri Dom op ons wacht voor een benefietconcert ten gunste van het Marcussenorgel aldaar. De repetitie is niet voor niets: de automatische piloot staat op het punt te worden ingeschakeld, de afstand tussen koor en orgel is zeldaam groot (ik geloof dat de blauwe haspel van het audiosysteem nog nooit zo ver is afgerold) en daardoor is het samenspel met name voor Sietze erg lastig. Extra handicap voor hem is dat bij het registreren de vrije combinaties een al te ruime opvatting van het woord ‘vrij’ hebben, waardoor heel veel met de hand moet worden gedaan. In concreto: een hand op de registerknoppen betekent géén hand op de toetsen; lastig, lastig, lastig. De noodzaak van dit benefietconcert is ons nu wel duidelijk.
Ondertussen krijgen we regelmatig telefoontjes van Westra die ondanks vier uur in de auto gezeten te hebben nog niet veel verder is dan Hamburg: tienduizenden automobilisten staan in de file en kunnen lange tijd geen kant meer op; Westra is één van hen. Hij is ook degene die ons op de hoogte brengt van de rampzalige gebeurtenissen in Apeldoorn deze dag. Met ongeloof reageren we op deze negatieve berichten. Al gauw blijkt dat het concert van Westra ’s avonds wordt afgelast vanwege deze aanslag. De Peugeot wordt gekeerd en wendt zijn mooie, slanke neus richting Schleswig.
De jeugdherberg van Schleswig weten we na een extra rondje rijden en dankzij een molenwiekende Duitser redelijk op tijd te vinden. Het eten smaakt voortreffelijk, alleen kijken we wat argwanend tegen de gifgroene kleur van het toetje (is dit ‘glow in the dark?’). Op dat moment komt Westra binnen en wordt onthaald alsof hij de ‘verloren zoon’ is. Hij valt (na acht uur sturen) met de neus in de boter en kan gelukkig nog een vorkje meeprikken.
Het concert ’s avonds verloopt boven verwachting: iedereen weet dat het voor de auditieve zintuigen ‘alle hens aan dek’ is, alarmfase drie zou je kunnen zeggen. Sietze weet het publiek, maar vooral ons te verrassen met een prachtige improvisatie met aan het eind een fuga met als thema de openingsnoten van het Wilhelmus. Alsof het geen moeite kost komt in het pedaal op een gegeven moment achteloos ook nog eens de melodie voorbij van de hymn ‘Praise to the Holiest in the height’. Zelden een koor zo van oor tot oor zien grijnzen bij dit feest der herkennning. Hulde. De ‘last badge’ is vanavond voor Ischi Magna: ook hij start binnenkort met sololessen.
Door een andere programmering, deze keer met pauze, is het al aardig donker en dus laat geworden wanneer we de weg opdraaien richting Karl May: onze laatste nacht van deze reis. Nadat de jongens (en sommige mannen) van vermoeidheid in bed gerold zijn laat een klein groepje die-hards nog eens alle wel en wee van deze reis aan het evaluerend oog voorbij gaan. De grappen en woordspelingen zijn niet van de lucht. Het duurt nog lang voordat de laatste luikjes dicht gaan. Dag 7 staat op het punt van beginnen......