Woensdag 29 April 2009
Hoe vermoeiend kan een vrije dag toch zijn. Gisteravond lag om kwart over negen de hele jongensgroep al in bed en was het stil bij Karl May in de herberg. Deze dag begint enigszins bewolkt, maar (nog steeds) droog. Vandaag staat Wismar op het programma, een prachige historische stad op zon honderd kilometer afstand van Bad Segeberg. Aan het eind van de ochtend stappen we in de auto’s: de jongens in RJK polo en shirt, de mannen strak in het pak inclusief kleurrijke stropdassen.
De jeugdherberg van dit voormalig oost-duitse stadje heeft voor ons een warme maaltijd in petto van het type ‘edv’ (zie gisteren). Hoewel de kleur anders doet vermoeden smaakt het heerlijk. Vervolgens krijgt iedereen gelegenheid om in de Altstadt te gaan shoppen ofwel voor zichzelf danwel voor dierbaren aan het thuisfront. De duitse equivalenten van Action, Zeeman en Blokker doen goede zaken. De mannen hebben zich gehuisvest op een heerlijk terrasje am Martkplatz en zit daar te converseren en te lezen: het lijkt de plaatselijke herensociëteit wel.
Dan is het tijd om naar de Nicolaikirche te gaan voor inzingen en een korte repetitie. Een immens gebouw met duizelingwekkend hoge gewelven (alleen de Dom in Keulen zou nog een metertje hoger zijn, zo doet men ons geloven). Het orgel uit de 17e eeuw staat er dankzij een stembeurt van het duo De Vries & Westra strak bij en klinkt fantastisch in deze ruimte. Net als bij het orgel in Zeerijp zit hier een cymbelster op: een ster op de voorkant van het orgel die begint te draaien wanneer je dit register opentrekt; een twinkelend belletjesachtig geluid is het gevolg. Sietze zal dit register later in de improvisatie nog gebruiken.
Op het gevaar af dat het verhaal eentonig begint te worden, maar ook hier is de ontvangst hartelijk en gul. Broodjes, drinken en andere lekkernijen staan in een aparte ruimte klaar voor de jongens en mannen van het RJK. Het concert van vanavond is het openingsconcert van een serie zomerconcerten in deze kerk. Ondanks de kou in de kerk (er is geen verwarming, maar er zijn wel veel fleecedekens) is er veel publiek. Vanachter het altaar beginnen we met ‘Hide not thou thy face’, waarna een wel zeer lange processie volgt door deze grote kerk. De mannen zingen deze avond een prachtig ‘Pater Noster’. Het duo Maarten en Jitze nemen in beurtzang de solo over van Jochem, die vanavond niet al te fit is. Twan toont lef en durf in z’n solo. Een prachtige psalm 42 klinkt door de kerk. En zo zijn er meer van die momenten, waardoor dit concert weer z’n eigen glans krijgt. Sietze de Vries besluit bij z’n eerste orgelsolo Mendelssohn in te ruilen voor een fantasierijke Buxtehude, wonderwel passend bij dit orgel. Later zal hij improviseren op het lievelingslied van de koster van de kerk: ‘Wer nun den lieben Gott läßt walten’, compleet met fuga en al: ongelooflijk.
De ‘last badge’ ging naar probationer Date Mollema: vrijwel het hele concert uit het hoofd zingen en geen moment z’n ogen van de dirigent weg laten gaan: voortreffelijk!
Al met al een vrij lang concert met een late terugreis als gevolg: zo rond de klok van half twaalf parkeren we de busjes weer naast of in de bosjes van de jeugdherberg. Het is al gauw stil en donker in huize May. Ronkend gaan we richting dag 6.......