Zondag 26 april 2009
Sinds ik op de middelbare school met enig triomfantelijk gevoel een bal in het (verkeerde) doel had gejaagd is voetballen nooit echt mijn sport geweest.
Doorgaans steek ik deze afwijking niet onder stoelen of banken. Deze ochtend (de grote wijzer stond op de zes, de kleine tussen de zeven en de acht) werd ik gewekt door luidkeelse voetballertjes die mij bekend voorkwamen. De haren nog nat van de douche werd er keihard achter een bal aangehold die het zelf absoluut niet voor het zeggen had. Ik vond dit niet het beste idee van de dag en ook niet van de dagen die nog moesten volgen. Wat moet je nou met zo’n dirigent.
Vandaag zou het een spannende dag worden voor Twan en Roman: hun eerste solo tijdens het concert. In de ‘Clubraum’ hadden we een prima repetitieruimte ontdekt: eerst met Twan, daarna met Roman en vervolgens met de mannengroep. Door de wisseling in bezetting bij de mannen was het nodig om het Pater Noster en Behold now, Praise the Lord even helder tegen het daglicht te houden. Een heerlijk geconcentreerd uurtje repeteren volgde. Klasse, zoals die mannengroep de nieuwe situatie weet op te vangen!
Nooit geweten dat het in Noord Duitsland zo mooi heuvelachtig was; wat een prachtig gebied. De hele reis naar Flensburg zitten te genieten van (alweer) het mooie weer en de bosrijke omgeving. Ook de immense brug over de Elbe met daaronder door de grote zeeschepen maakte veel indruk. De ontvangst in Flensburg was even hartelijk als de dag daarvoor. Ook de behulpzaamheid was buitengewoon. De akoestiek was echter niet te vergelijken met de dag ervoor; datzelfde gold voor het orgel. Het publiek had zich inmiddels verdubbeld ten opzichte van de vorige dag en beloonde elke solist met een hartelijk applaus.
Twan was in tranen na afloop omdat hij niet tevreden was over zijn solo; terecht of niet terecht: het is wel een manier om ook nog eens een donderend applaus van het koor zelf te krijgen. De ‘last badge’ ging naar Maarten Leeftink en wel om dezelfde reden als gisteren.
De pizza’s bij Bellevue vonden onder de laatste zonnestralen van deze mooie dag, gretig aftrek bij iedereen. Uitkijkend over het water schoof Margerita en Tonino soepeltjes naar binnen. Een koningsmaal na zo’n lange dag. Om 22.00 uur verscheen Karl May weer in beeld. De jongetjes onder de 16 hebben we niet meer gehoord; de jongetjes boven de 40 ook niet meer. De jongetjes ertussen in? Ik zou het niet weten....... Op naar dag 3.