Zaterdag 25 april 2009
Het postduiveninstinct van de mannelijke leden van de familie te Wies stond bij voorbaat al niet hoog aangeschreven. Kleine vergissingen in het verleden worden je soms lang achterna gedragen.
Blindelings vertrouwend op Tom Tommetjes reed junior in Groningen de oude snelweg richting Hoogezand op; begrijpelijk, maar toch: de nieuwe aansluiting op de A7 was een feit en een Tom Tom houdt niet altijd rekening met wat er op gele borden staat. Senior ging bij Bremen de fout in door heel gehoorzaam het groene pijltje op het scherm te volgen in plaats van de grote blauwe borden te lezen. Gevolg: de oude weg die parrallel ging met de Autobahn. Met lede ogen zagen we de andere busjes in de verte verdwijnen; alleen Westra was solidair en reed met ons mee......
Desalniettemin werden we kort daarvoor onder een stralende zon hartelijk uitgezwaaid door veel ouders die ons een goede reis en veel succes en plezier wensten. Welnu, daar heeft het deze eerste dag niet aan ontbroken. De reis verliep (op een wat aarzelend waarschuwings-lampje van één van de busjes na die het ook niet meer precies wist) in opperbeste stemming. Toch denk je soms dat Duitsland het patent heeft op het verschijnsel ‘Baustelle’; en dan niet één, maar zeker acht op de route die we vandaag moesten afleggen. Alle jongens weten inmiddels wat het woordje ‘Stau’ betekent.
De ontvangst bij de Johanniskirche in Lüneburg was er niet minder om: buitengewoon hartelijk en behulpzaam, ook al had onze gastheer geen ‘Vergenemigung’ voor Sietze om op het orgel te mogen spelen. Met wat bluf en een lange gestalte kom je echter wel waar je wezen moet: achter de speeltafel van een immens ogend orgel, waar ook Bach ooit op gespeeld heeft. Een prachtige akoestiek was het cadeautje voor vandaag. De pastor die tot een kwartier voor aanvang van de Evensong op zich liet wachten zorgde weliswaar voor de nodige adrenaline, maar ontpopte zich tot een spontane en erg gastvrije gastheer. Een mooie Evensong was het gevolg, waarin het staan en zitten prachtig geregisseerd werd door diezelfde pastor. De ‘last badge’ ging vandaag naar Jitze van der Land, één van de jongens uit Sneek, vanwege de spontane en enthousiaste reactie om mee te gaan met deze reis.
Het eten in de jeugdherberg in Lüneburg is aan te bevelen: in no time waren de voedselbakken in de vitrine leeg en deed een beteuterde blik verschijnen op de mevrouw die alles op- en inschepte. Het toetje was om te zoenen; en dat alles in de buitenlucht bij een temperatuur van 20+!
Karl May heeft z’n naam geschonken aan een prachtige jeugdherberg in Bad Segeberg. Prima kamers, schoon, netjes (althans voordat wij arriveerden) en prachtig gelegen in de bossen en vlakbij een meer. Ook de ‘binnenplaats’ werd ’s avonds door de mannen rap in beslag genomen. De kamer van Sietze was vanuit de binnenplaats via het raam te bereiken en diende als uitgifteloket, zeg maar veldkeuken, voor lekkere hapjes en drankjes voor iedereen van 16 jaar en ouder. Wat kan het leven toch mooi zijn. Op naar dag twee.....